Marit en René verlenen hulp op schip in Sierra Leone: ‘Zoveel mogelijk liefde geven’

21 juni 2026 om 9.58 uur   ·   Haniff Harharah

ALPHEN AAN DEN RIJN/BENTHUIZEN - Maandenlang bikkelen aan boord van een groot schip in de Atlantische Oceaan. Ver verwijderd van familie en vrienden. En zonder daar geld voor te krijgen. Het klinkt als een enorm offer, maar zo zien Marit (21) en René (65) het niet. Wat drijft hen om zich vrijwillig op te geven als hulpverlener in Sierra Leone? 'Ik moest en zou dit doen.'

Gratis medische zorg en complexe operaties bieden aan de allerarmsten. Dat is de missie van Mercy Ships, een internationale organisatie die sinds 1978 naar eigen zeggen al ruim twee miljoen mensen in ontwikkelingslanden geholpen heeft. Non-profit en puur op liefdadigheid gebaseerd.

Met het christelijk geloof als kompas zijn Marit Verheul en René Vletter aan boord gestapt van de Global Mercy, het grootste particuliere ziekenhuisschip ter wereld. Om een idee te geven hoe fors het zeekasteel is: 174 meter lang, 28,6 meter meter breed en twaalfdeks.

Zo mogelijk nog relevanter is dat de oceaanreus zes operatiekamers heeft en bijna tweehonderd bedden voor patiënten telt. Om de boel draaiende te houden, zitten er zo'n 450 vrijwilligers uit alle windstreken op het schip.

'Het is geen rondreizend circus', benadrukt huisarts René uit Alphen aan den Rijn. Waar hij eerder dit jaar al is teruggekeerd, zit de Benthuizense studente Marit nog steeds op het schip. 'Alles wat we hier doen, is uit liefde voor de mensen om ons heen', zegt zij.

'Degene die mij enthousiast heeft gemaakt voor dit avontuur, is de bekende Alphense tv-presentator Jan van den Bosch. Hij zei altijd: je móét een keer naar dat schip. Omdat ik een huisartsenpraktijk had, kon dat niet. Maar sinds ik daarmee ben gestopt, is het vuurtje wat verder aangewakkerd.'

'Mijn drijfveer om naar Sierra Leone te gaan, was echt iets te kunnen betekenen voor mensen die helemaal niks hebben. Je levert een stukje rijkdom in, maar met name tijd, en stelt je talent en tijd beschikbaar om aan dat doel bij te dragen. Op het schip was ik arts voor de bemanning.'

Amerikaanse saus

'Aan boord heb je airco en schoon drinkwater, in tegenstelling tot heel veel mensen in het land. Je leeft in een soort bubbel met 450 mensen. Het werk lijkt heel erg op wat je als Nederlandse huisarts doet, maar wel met een Amerikaanse saus: meer protocollen en minder nuchter dingen even aankijken.'

'Het was überhaupt mijn eerste bezoek aan Afrika. Een ervaring die je de rest van je leven meeneemt. Wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt, is het land Sierra Leone. Mijn eerste autorit daar was overweldigend. Ik dacht eerst: ik ga nooit meer van het schip af, want dat overleef ik niet.'

‘Ik dacht eerst: ik ga nooit meer van het schip af, want dat overleef ik niet’ - René Vletter

'Maar het zijn aan de andere kant wel hartstikke vriendelijke mensen, die dankbaar zijn voor de dingen die ze hebben. Sierra Leone is één van de armste landen ter wereld. Toch wordt er gelachen, getrouwd en er worden kinderen geboren. Het zijn ontzettend leuke mensen om als arts mee te werken.'

'Wat mij het meest opviel? De vele gevallen van malaria vond ik indrukwekkend. We hebben op het schip een griepgolfje gehad, maar we hadden alles aan boord om dat goed te behandelen. Verder deed ik gewoon huisartsgeneeskundige dingen, zoals het behandelen van vlekjes, hoestjes en buikpijn.'

'De drive om dit soort dingen te doen, is het geloof. Dat je de gaven en talenten die je van God hebt gekregen, ergens kunt gebruiken waar ze nóg meer nodig zijn. Zonder dat je direct aan mensen sleutelt, overigens. Die gelovige mentaliteit deel je wel met alle vrijwilligers aan boord.'

'Er heerst op het schip een soort Amerikaans-evangelische sfeer. Eerlijk gezegd vind ik dat een beetje overdreven. Op een gegeven moment ben je uitgepraat en moet je ook gewoon aan het werk. Praise the lord zou ik zelf nooit roepen. Maar zij menen het, dus in die zin heeft het wel degelijk waarde.'

'Omgekeerde cultuurschok'

'Na ruim vier maanden was ik blij om weer thuis te zijn en mijn vrouw en kinderen te zien. Dan keer je terug in een compleet andere wereld, een soort omgekeerde cultuurschok. Als je in de supermarkt loopt, denk je: wát een spullen! Dat besef van de rijkdom die je hier hebt, zal ik altijd blijven houden.'

'Ze zeggen: eens een Mercy Shipper, altijd een Mercy Shipper. Het idee om dit avontuur nog een keer aan te gaan, begint bij mij steeds meer pols te vatten. Maar dan wel drie maanden, in plaats van vierenhalf. En áls ik het wil, moet wel snel, want over twee jaar verloopt mijn registratie als huisarts.'

'Op mijn tiende heb ik een spreekbeurt gehouden over Mercy Ships. Vanaf die dag is het altijd in mijn hoofd blijven zitten: ik moest en zou dit gaan doen. Hoewel ik geen diploma heb om in de zorg te werken, bleken er ook allerlei andere functies op het schip te zijn. Dat kwam in dubbel opzicht goed uit.'

'Door privéomstandigheden had ik mijn studie stopgezet, daarom was dit hét moment om te gaan. Ik heb hier eerst vier maanden in de keuken gewerkt. De eerste paar dagen was ik helemaal overprikkeld. Je draait diensten van twaalf uur en ik was de enige Europeaan in een merendeels Afrikaans team.'

Dansje doen

'Het werk zelf was echt heel saai en totaal niet uitdagend, maar met mijn team heb ik een fantastische tijd gehad. Heel veel gezelligheid, lachen, keiharde muziek en volop dansen. Als jonge meid uit een doodgewoon dorpje had ik zoiets nog nooit meegemaakt. Nog steeds kom ik geregeld een dansje doen.'

'Inmiddels heb ik een andere rol: ik begeleid nu lokale hulpverleners, patiënten en hun verzorgers op de low care unit. Hier verblijven zij tussen medische afspraken in. Ik ben verantwoordelijk voor de patiënten. Als er iets niet goed gaat, denk aan familieproblemen of ruzies, dan krijg ik dat op mijn bordje.'

'Heel veel patiënten spreken geen Engels, maar alleen de lokale taal. Eén van de meest aangrijpende verhalen was dat van een jongetje dat 6 jaar zou zijn. Allebei zijn benen stonden verkeerd, hij was dus beperkt in bijvoorbeeld lopen, rennen en voetballen. Hij is geopereerd en zijn benen zijn rechtgezet.'

‘Later bleek hij een 3-jarig weeskindje te zijn, waarmee hij eigenlijk te jong was voor een operatie. Elke week had-ie een andere zorgdrager en eten werd hem ontnomen. In zijn ogen zag ik dat hij liefde miste. Dat raakte me heel erg. Toen heb ik er een doel van gemaakt hem zoveel mogelijk liefde te geven.’

'Of dit ooit nog een keer wil doen? Dat is geen vraag, het is zéker dat ik terugkom' - Marit Verheul

'Meerdere keren heb ik gedacht: ik ga dit avontuur stopzetten. Maar zonder uitzondering kwam er altijd een regenboog in de lucht. Ook al was er geen zonneschijn en viel er geen druppel regen. Ik heb echt Gods aanwezigheid gezien, dat is ook waarom ik me hiervoor in eerste instantie heb aangemeld.'

'Elke zondag probeer ik naar de kerk te gaan, op het schip of op het land. Verder doe ik aan boord niet heel veel met geloof. Ik vind het fijner om gewoon eventjes lekker buiten in het zonnetje te zitten en voor mezelf Jezustijd te hebben. Telefoon aan de kant, nadenken en eventueel wat lezen in de Bijbel.'

Onvoorwaardelijk

'Aan het eind van de maand vaart het schip terug naar Europa voor onderhoud en daarna vlieg ik gelijk naar huis. Of dit ooit nog een keer wil doen? Dat is geen vraag, het is zéker dat ik terugkom. De vraag is alleen wanneer. Ik heb me aangemeld voor de vier jaar durende lerarenopleiding omgangskunde.'

'Mijn doel in het leven is echt onvoorwaardelijk voor mensen klaarstaan. Al van jongs af aan. Hoe dat eruitziet, weet ik niet. Dat kan voor langere tijd op dit schip zijn, maar er zijn in ons land ook zat mensen die hulp nodig hebben. De droom is mijn leven zo in te richten dat ik hulp en liefde kan geven.'

Lees ook: Vechten om vrijwilligers: ‘Zelfde soort concurrentie als op de arbeidsmarkt’

Lees ook: Hulpverleners USAR voldaan teruggekeerd na reddingsmissie in Beiroet: ‘Mensen hoop geboden’