Je kunt altijd weer klimmen: Rita over hoop, hulp en de kracht van Sintvoorieder1

ALPHEN AAN DEN RIJN - De Alphense Rita is moeder van twee dochters van 16 en 18. Haar leven veranderde drastisch na een scheiding en een ernstige ziekte. Sindsdien leeft ze met financiële onzekerheid, gezondheidsproblemen en eenzaamheid. Toch probeert ze elke dag opnieuw op te staan. Dankzij initiatieven zoals Sintvoorieder1 ziet ze weer lichtpuntjes in een donkere periode.

Een paar jaar geleden ging Rita uit huis en scheidde van haar man. Haar dochters wonen bij hun vader en hebben hun eigen leven. Zelf kan ze niet meer werken. Twee jaar zat ze in de ziektewet nadat ze onwel werd op haar werk. Haar werkgever meldde haar ziek en werkte haar terugkeer tegen. Inmiddels is ze ongeneeslijk ziek. Die realiteit is zwaar, zeker in combinatie met geldzorgen. ‘Mijn uitkering is afgewezen. Ze zeggen dat ik kan werken, maar dat kan ik niet. We hebben bezwaar gemaakt, maar wachten duurt lang. Soms weet ik niet of ik volgende maand rondkom.’

De situatie bracht haar op een dieptepunt. ‘Ik heb serieus overwogen om van het balkon te springen,’ zegt ze zacht. ‘Ik dacht: de wereld is klaar met mij. Maar toen dacht ik aan mijn dochters. Ik wil niet dat ze zien dat hun moeder een lafaard is.’ Die gedachte gaf haar kracht om hulp te accepteren. ‘Dat was een enorme stap, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan.’

Hulp vragen bleek moeilijker dan gedacht. ‘Trots zit in de weg. Je denkt dat je alles zelf moet kunnen. Ik had me al aangemeld bij Ik kook ook voor jou, maar durfde niet te gaan. Ik dacht: anderen hebben het harder nodig. Maar uiteindelijk besef je: jij bent ook belangrijk.’

Het leven alleen is soms zwaar. ‘Ik heb geleerd om alleen te zijn, maar het is soms eenzaam. Je moet alles zelf dragen. Financieel is het een strijd: soms eet ik een tosti omdat ik geen geld heb voor groente. De voedselbank helpt, maar het voelt alsof je bedelt. Toch ben ik dankbaar voor de lieve mensen die helpen. Een telefoontje van mijn dochter kan mijn hele dag goedmaken. Dat ene contact geeft hoop. En ik geniet van kleine dingen: de herfstbladeren, een mooi huis. Sommige dagen zijn ruk, maar ik kan nog lachen.’

De feestdagen zijn dubbel. ‘Vroeger was Sinterklaas geweldig. Mijn huis stond vol pakjes en rommelpiet had alles overhoop gehaald. Nu zijn mijn kinderen tieners, maar ik wil nog steeds iets doen. Kerst is moeilijk: ik ben alleen en heb geen netwerk. Een speciaal diner zit er niet in.’ Toch vond ze vorig jaar de moed om naar een kerstetentje te gaan bij Mozaïek en een brunch bij een kerk in Koudekerk. ‘Dat was gezellig, maar een grote stap. Je moet jezelf echt over een drempel heen zetten. Toch ben ik blij dat ik ben gegaan, want het gaf me het gevoel dat ik erbij hoorde.’

Voor Rita betekent Sintvoorieder1 meer dan cadeautjes. ‘Het geeft hoop. Het laat zien dat er mensen zijn die om je geven. Dat is goud waard. Soms denk ik: ik heb aan de bodem gezeten, daaronder zelfs. Maar je kunt altijd weer klimmen.’

Ze hoopt dat anderen ook durven om hulp te vragen. ‘Ga naar het serviceplein van de gemeente, vraag wat er kan. Er zijn organisaties die helpen met geldzaken, toeslagen, zelfs klusjes. En wat veel mensen niet weten: het Gilde is er ook. Dat is een groep vrijwilligers die je kunnen helpen met belastingaangifte, zorgtoeslag, huurtoeslag, of zelfs kleine klusjes in huis. Het zijn mensen met veel kennis, sommigen hebben bij de Belastingdienst gewerkt. Ik wist niet eens dat het bestond, maar ze kunnen je echt goed helpen.’

‘Elke dag dat je opstaat is een zegen,’ zegt Rita. ‘En als je hulp nodig hebt: accepteer het. Je maakt het jezelf alleen maar moeilijk door het niet te doen.’

Wil jij ook bijdragen aan Sintvoorieder1? Kijk op deze pagina voor meer informatie.