Laatste loodjes wegen zwaar voor sluitende boekhandel Haasbeek: ‘Afscheid met een traantje en een taartje’
ALPHEN AAN DEN RIJN - Alsof ze haar kindje naar het kerkhof moet dragen. Zo voelt het naderende einde van haar voormalige boekhandel voor Carry Haasbeek, medeoprichter van het bekende familiebedrijf. Het stemt haar verdrietig dat de speciaalzaak na komende zaterdag voorgoed verdwijnt. 'Als ondernemer van een fysieke winkel keert de tijd zich tegen je.'
Akelig lege schappen, bordjes met 'opheffingsuitverkoop' en verdwaalde kerstartikelen die tamelijk uit de toon vallen in deze tijd van het jaar. Vrijwel niets doet nog denken aan de geliefde boekenwinkel die 38 jaar lang een begrip is geweest in het Alphense winkelcentrum Herenhof.
'Mensen hebben het over de Haasbeek, wat natuurlijk een compliment is', zegt de 73-jarige Carry. Met haar man Wim is zij de boekhandel in het jaar 1987 begonnen. Oorspronkelijk in de passage, naast Albert Heijn, maar nu is de winkel al meer dan drie decennia niet meer weg te denken aan de Keizershof.
Verwoestende brand
Toch duurt het nog maar een kleine week voordat 'de Haasbeek' zijn deuren sluit. Financieel krijgen Annelize (55) en haar man Martijn Haasbeek (50), die na het overlijden van (schoon)vader Wim in 2008 de winkel vijf jaar later overnamen, het niet meer voor elkaar om de zaak draaiende te houden.
Zelfs niet nadat ze in de periode daarna een verwoestende brand te boven zijn gekomen, mede dankzij een succesvolle crowdfundingsactie. 'De omzet bleef gelijk, het aantal klanten ook ongeveer. Alleen, door de gestegen loonkosten en inkoopkosten, was het niet meer te doen', legt Annelize uit.
Begin dit jaar neemt het echtpaar de moeilijke, maar weloverwogen beslissing om te stoppen. 'Omdat het een familiebedrijf is, voelt dat naar', bekent mede-eigenaar Martijn. 'Je wil iets voortzetten wat mijn ouders hebben opgebouwd, maar tegelijkertijd wilden we niet wachten op een faillissement.'
Het is niet voor niets dat hij al bijna zes jaar een andere baan heeft. Eerst als beleidsmedewerker en strategisch adviseur bij de gemeente Bodegraven, sinds kort als kwartiermaker op het stadhuis van Delft. Oftewel: achter de schermen heeft het afscheid van Haasbeek al een tijdje in de lucht gehangen.
Donderslag bij heldere hemel
Voor veel trouwe klanten komt de aankondiging in januari desalniettemin als een donderslag bij heldere hemel. 'Mijn vrouw en ik hadden kippenvel toen we het hoorden', reageert Ron Noomen (66), die wekelijks in de boekhandel komt. 'We konden het niet geloven, we waren allebei bijna letterlijk in shock.'
Nu moet hij op ergens anders de Volkskrant kopen - vaste prik op zaterdag - en datzelfde geldt voor het aanschaffen van een agenda, boeken, pennetjes, printpapier of wenskaarten. Met 'een snif in het gemoed' leeft hij toe naar het afscheid. 'Het wordt wennen, dit is toch het einde van een bepaald tijdperk.'
Nelleke en Dick Peters (allebei 79) zijn minstens net zo ontdaan. Het koppel heeft naar schatting 'honderden boeken gescoord' bij Haasbeek. 'Ieder wel een dertigtal per jaar', rekent Dick hardop uit, verwijzend naar hun traditie om elkaar steevast voor sinterklaas tien boeken te schenken.
'Echt heel erg', vindt Nelleke het dat de boekhandel ermee ophoudt. 'Wij kwamen hier vanaf de opening zeker één keer per week. Ik heb het hier altijd heerlijk gevonden. Maar nu komt er een vloerenwinkel (Solza, red.) in, heb ik begrepen.' Met een beduusde blik: 'Nou, daar zitten we niet op te wachten.'
Dick stelt zich 'altijd heel erg thuis gevoeld' te hebben in de boekenwinkel. Dat hij met zijn vrouw nu elders leesvoer moet zien te 'scoren', is weliswaar een tegenvaller, maar één waar hij zich op heeft ingesteld. 'Het begint langzamerhand te landen, maar het blijft natuurlijk heel erg sneu', meent hij.
Bij de gepensioneerde medeoprichter Carry Haasbeek overheerst volgens haar een ambivalent gevoel. 'Je wordt er verdrietig van dat je kindje het niet overleeft. Maar aan de andere kant: dat het niet meer gaat, begrijp ik heel goed. Als ondernemer van een fysieke winkel keert de tijd zich tegen je.'
'Nee, ik ga het absoluut niet droog houden' - Annelize Haasbeek, mede-eigenaar
Ondanks de nodige tegenslagen - behalve de brand in 2014 en een daaropvolgende jarenlange juridische strijd met de verzekeraar (die uiteindelijk werd gewonnen) heeft ook de coronacrisis er ingehakt - is Haasbeek er naar eigen zeggen in geslaagd alle leveranciers af te betalen.
Wat rest, zijn de laatste loodjes. En zoals het spreekwoord luidt, zijn die zwaar, merkt Martijn Haasbeek op. 'Het is niet meer de winkel die we wilden. En dat is goed, want we hebben veel spulletjes verkocht. Maar laat die laatste week maar gewoon afgelopen zijn.'
Traantje wegpinken
Ook voor Annelize, die nu overweegt als managementassistente aan de slag te gaan, mag het snel zaterdag zijn. 'Dan is het klaar', beseft ze. 'Dat zal raar zijn. Emotioneel, dat weet ik nu al. Nee, ik ga het absoluut niet droog houden. Zoals een collega zei: we nemen afscheid met een traantje en een taartje.'
Net als haar schoondochter verwacht Carry dat ze zaterdag een traantje weg moet pinken. 'Je moet het loslaten', zegt ze slikkend. 'Maar het is toch wel eventjes een moment, hoor.' Over zes dagen is het boek definitief dicht en wordt haar 'kindje' denkbeeldig begraven.
Lees ook: Geliefde groenteboer legt het af tegen grootgrutters: 'Als kleine speler krijg jij de restjes'
Lees ook: Frans de SRV-man stopt na 55 jaar: ‘Emotioneel voor de klant en voor mezelf’
Lees ook: Alphense kaasboer stopt na 45 jaar: 'Je wordt eigenlijk een soort familie van mensen'