Dader fietst met overleden Esmee achterop rond: reconstructie van moord op 14-jarig meisje uit Hazerswoude-Rijndijk
HAZERSWOUDE-RIJNDIJK - 'Esmee was een meisje met een hart dat veel te goed was voor deze wereld.' Het zijn woorden van de moeder van de 14-jarige Esmee Kortekaas uit Hazerswoude-Rijndijk. Zij was het slachtoffer in één van de meest geruchtmakende misdrijven van de afgelopen jaren. Op oudejaarsdag 2021 werd haar stoffelijk overschot gevonden in een Leids parkje. Ze was daar gedumpt door haar moordenaar Olivier van der G. (Destijds 32 jaar oud).
Esmee moet op 30 december om 22.00 uur thuis zijn. Als ze er om 22.05 uur niet is, krijgt haar moeder een onderbuikgevoel dat er iets niet klopt. Wanneer vervolgens Esmee ook niet haar telefoon opneemt, rent ze naar de auto en gaat ze zoeken, evenals Esmees vader. Als ze haar niet kunnen vinden, schakelen ze om 23.32 uur de politie in.
De verdwijning van Esmee begint als een vermissing, zoals er jaarlijks 40.000 in Nederland zijn en die meestal snel opgelost zijn. Maar na contact met de ouders bepaalt de officier van justitie al snel dat het bij Esmee om een 'urgente vermissing' gaat.
Dit verhaal over de moord op Esmee is geschreven naar aanleiding van de voorstelling Politie Den Haag Exclusief. Daarin leggen de betrokken instanties op basis van het echte strafdossier uit hoe een zaak is opgelost en wat er achter zat. Ook de ouders van Esmee hebben aan deze voorstelling meegewerkt.
Om 20.50 uur is het laatste contact tussen moeder en dochter geweest; een appje. 'We zijn met de familie meteen haar bankgegevens en Instagram gaan checken', legt Joost Murk van de tactische recherche bij de politie-eenheid Den Haag uit. 'We zagen geen banktransacties en er waren ook geen aanwijzingen dat ze vrijwillig langer weg zou gaan.'
‘We zijn haar iPad gaan onderzoeken voor aanwijzingen. Die bleek gekoppeld te zijn aan haar telefoon’, vervolgt hij. ‘We vonden een chat met Olivier van der G. met een berichtje: Het zal wel door de seks komen, gevolgd door hartjes over en weer. Terwijl we de berichtjes bekeken, werden ze op afstand verwijderd.'
Alarmbellen gaan af
Bij de politie gaan daarom alle alarmbellen af. Olivier is rap getraceerd en agenten gaan midden in de nacht naar zijn huis in Leiden. Bij aankomst zien de agenten hem naar buiten komen. 'Ik kon niet slapen en wilde een rondje gaan fietsen', beweert hij. Gevraagd naar Esmee heeft hij geen idee waar ze is. ‘Ik ben haar toevallig nog wel tegengekomen vandaag.’
Agenten vinden geen sporen van Esmee in de woning en na hun vertrek stuurt Olivier nog een berichtje naar haar. 'Hey, waar ben je? Ik heb politie aan m’n deur en je ouders zijn ongerust.'
Later in de nacht krijgt de politie nieuwe informatie waaruit blijkt dat Esmees telefoon in de buurt van Oliviers woning is geweest en de agenten gaan daarom nog een keer langs bij hem. Volgens rechercheur Joost Murk is hij rustig en meewerkend. 'De woning wordt nogmaals onderzocht, maar er is nog altijd geen spoor van Esmee. Het enige wat wel opviel, was dat er beddengoed gewassen was, midden in de nacht!'
De volgende ochtend, op oudejaarsdag, haakt officier van justitie Anne-Nicole de L’ísle aan. Nog geen twintig minuten nadat ze het strafrechtelijk onderzoek heeft opgestart, krijgt ze al een telefoontje. 'We hebben haar gevonden’, is de boodschap. ‘Ze leeft niet meer.'
Schoenafdrukken en bandensporen
Esmee zit onderuitgezakt tegen een boom, met de capuchon van haar trui over haar hoofd heen getrokken. Haar armen hangen langs haar lichaam. Op de grond ligt haar ID-kaart. Specialisten van de Forensische Opsporing onderzoeken Esmee.
‘We hebben haar aangetroffen zoals ze daar is neergezet. Ze was niet verplaatst door de mensen die haar vonden. We vonden wel schoenafdrukken in de aarde en bandensporen’, leggen Sandra van Baasbank en Mandy Groenewege uit. 'Bij Esmee viel op dat er letsel was aan haar linkerenkel, bij de kaaklijn. En er zat bloed bij haar neus.'
Tongbeentjes beschadigd
'Uit het bloed in haar lichaam kon vastgesteld worden dat ze een tijd op haar buik had gelegen. De conclusie was dan ook dat ze ergens anders om het leven gebracht was en verplaatst moet zijn. Bij de sectie om de doodsoorzaak vast te stellen, bleek dat haar tongbeentjes beschadigd waren, aanwijzingen voor verwurging.'
Anne-Nicole de L’isle hoeft niet lang na te denken om Olivier van der G. aan te wijzen als verdachte. ‘Uit de iPad blijkt dat ze over seks praat met hem, haar telefoon straalt voor het laatst aan bij zijn huis aan de Hoflaan. Berichten tussen hen worden gewist. Hij gaat fietsen in de nacht, beddengoed hangt te drogen. Hij zegt dat hij haar kent, maar zegt niks over hun contact over seks. En tot slot is hij haar bovendien nog tegengekomen die middag.'
'Ze werd boos en Olivier gooide haar daarna met een judoworp op de grond'
Na zijn aanhouding werkt Olivier aanvankelijk mee en vertelt hij over de dag waarop Esmee verdween. Totdat hij gedwongen wordt zijn telefoon te ontgrendelen. Vanaf dat moment zwijgt hij.
Hoewel de telefoon van Esmee nog zoek is, lukt het de techneuten bij de recherche toch een kopie te maken van vrijwel alles wat erop staat. Haar telefoon en die van Olivier laten enkele routes zien die afgelegd zijn. De politie vraagt daarom van alle camera’s langs die routes beelden op.
Veel bewijzen in vuilniszak
De beelden zijn schokkend. Zo is te zien hoe Olivier met de inmiddels overleden Esmee op zijn rug loopt. Hoe hij met haar lichaam achter op haar fiets naar de plek rijdt waar ze uiteindelijk gevonden is. En hoe hij met een vuilniszak de sportschool binnengaat waar hij werkt en zonder weer naar buiten komt.
In die vuilniszak vindt de recherche nog veel meer bewijzen dan er al zijn tegen Olivier. Bijvoorbeeld schoenen met vermoedelijk urine van Esmee erop, keukenpapier met bloed van Esmee erop en condooms met dna van hem en haar erop. Daarmee lijkt de zaak wel rond.
Judoworp
Tijdens het zesde politieverhoor, met een andere advocaat, bekent Olivier ineens. 'Ze hadden ruzie gehad’, vertelt Anne-Nicole, die bij het verhoor was. ‘Hij zei dat Esmee klaar was met de ruzie en wilde vrijen. Hij tilde haar op en stootte daarbij haar enkel. Ze werd boos en Olivier gooide haar daarna met een judoworp op de grond.’
‘In een black-out heeft hij zijn arm om de nek van Esmee gezet en haar gewurgd’, is volgens Joost de verklaring van Olivier. Hij realiseert zich vervolgens dat ze om 22.00 uur thuis moest zijn dus moet ze voor die tijd zijn huis uit.
‘Hij heeft haar op zijn rug getild en is de deur uit gelopen richting Jan Wolkerslaan. Toen bedacht hij dat zijn baas daar woont, is hij omgedraaid en heeft hij haar op de fiets gezet. Bij het parkje aan de Melchior Treublaan kon hij haar niet meer houden en heeft hij haar daar neergezet.'
Vervolgens is hij naar huis teruggegaan om zijn schoenen te wisselen. Ook heeft hij de telefoon van Esmee gepakt, is hij naar de Splinterlaan gereden en heeft-ie daar foto’s en berichten staan wissen. Daarna gooide hij de telefoon in het water.
Seksuele voorkeur voor 12- tot 15-jarigen
Psychologisch onderzoek in het Pieter Baan Centrum (PBC) wijst uit dat Olivier een seksuele voorkeur heeft voor 12- tot 15-jarige meisjes. Ook was hij verminderd toerekeningsvatbaar op het moment dat hij Esmee wurgde.
Uit onderzoek naar de relatie tussen de twee blijkt dat ze elkaar leerden kennen toen zij 12 jaar oud was op een kampweek. Esmee benaderde hem, zat achter hem aan en al snel kregen ze een seksuele relatie. In chatberichten blijkt dat ze hem chanteerde met zelfmoordneigingen en hem dreigde te exposen bij haar moeder als hij niet deed wat ze zei.
Symbiotische relatie
Volgens deskundigen van het PBC hadden ze een symbiotische relatie, waarbij ze emotioneel sterk afhankelijk van elkaar waren en grenzen vervagen. Dat zegt officier van justitie Anne-Nicole de L’ísle.
Op 14 november 2022 eist ze veertien jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging tegen Olivier. Hij krijgt uiteindelijk twaalf jaar en tbs opgelegd. Een hoger beroep trekt hij in als precies in die periode de maximumstraf voor doodslag verhoogd wordt van vijftien naar 25 jaar.
De ouders van Esmee vonden het 'verschrikkelijk om de rechtszaak bij te wonen'. Ze zaten niet in de zaal omdat ze het niet aankonden om de moordenaar van hun dochter in de ogen te kijken en met hem in een ruimte te zijn. Ze hebben uiteindelijk vrede met de straf.
Lees ook: Familielid moordenaar Esmee vrijgesproken van tegenwerken politieonderzoek